Depresja to choroba, a nie chwilowy smutek czy przejaw słabości. Może prowadzić do głębokich kryzysów emocjonalnych, utraty poczucia sensu i izolacji, a w skrajnych przypadkach zagrażać życiu i zdrowiu. Osoba w kryzysie często nie prosi wprost o pomoc — sygnały bywają subtelne: wycofanie, rezygnacja z dotychczasowych zajęć, bezsenność, drażliwość czy wypowiedzi pełne beznadziei.
Depresja ma wiele obliczy i czasem ukrywa się za pozornym uśmiechem. Nawet jeśli ktoś wygląda, jakby „wszystko było w porządku”, warto zachować czujność i zwrócić uwagę na zmiany w zachowaniu i nastroju.
Jak można pomóc?
Wsparcie bliskich jest kluczowe — rozmowa, obecność i uważne słuchanie mogą mieć ogromne znaczenie. Proste pytanie „Czy mogę Ci jakoś pomóc?” często otwiera drogę do dalszego wsparcia. Reagowanie nie oznacza oceniania, lecz troskę i odpowiedzialność za drugiego człowieka.
Każdy kryzys psychiczny dotyczy nie tylko osoby chorej, lecz także rodziny i przyjaciół. Bycie obok, oferowanie pomocy i towarzyszenie w poszukiwaniu specjalistycznej opieki może być pierwszym krokiem do poprawy.
Pomoc jest dostępna i może być bezpłatna oraz anonimowa. W razie potrzeby można skorzystać z ogólnodostępnych numerów wsparcia:
- Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym – 800 70 2222 (czynne całą dobę)
- Telefon Zaufania dla Dorosłych – 116 123
- Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży – 116 111
- W sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia należy dzwonić pod numer alarmowy 112
Depresja i kryzys emocjonalny nie przekreślają przyszłości — przy odpowiednim wsparciu można z nich wyjść. Bądźmy uważni, reagujmy i nie bagatelizujmy sygnałów — jedna rozmowa może uratować życie.
Źródło: myslenice.policja.gov.pl
