W tym roku mija 235 lat od przyjęcia Konstytucji 3 Maja. Dokument z 1791 roku był pierwszą ustawą zasadniczą w Europie i drugą na świecie — po konstytucji Stanów Zjednoczonych — określającą zasady funkcjonowania państwa oraz prawa i obowiązki obywateli.
Konstytucję uchwalił Sejm Czteroletni (1788–1792) 3 maja 1791 roku jako próbę odnowy Rzeczypospolitej Obojga Narodów po I rozbiorze z 1772 roku. Jej celem było zmniejszenie zewnętrznych wpływów na kraj, odrzucenie zależności wobec Rosji i wzmocnienie struktur państwowych.
Założenia i znaczenie dokumentu
Ustawa wprowadzała nowoczesny wzór monarchii konstytucyjnej, który w wielu państwach europejskich pojawił się dopiero w XIX wieku. Miała zapewnić stabilność władzy i lepsze funkcjonowanie państwa wobec rosnących zagrożeń zewnętrznych.
Do głównych autorów Konstytucji zalicza się króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Ignacego Potockiego — lidera Stronnictwa Patriotycznego, biskupa Hugo Kołłątaja oraz marszałka Sejmu Czteroletniego Stanisława Małachowskiego.
Tekst dokumentu rozpoczyna się uroczystą preambułą, po której następuje 11 artykułów. Regulują one podstawowe zasady ustrojowe, kształt organów władzy wykonawczej i ustawodawczej, a także kwestie gospodarcze, społeczne oraz pozycję Kościoła w państwie.