Urodził się 8 maja 1947 roku w Tymbarku i całe życie był związany z tą miejscowością. Pochodził z rodzinnej, wiejskiej społeczności, gdzie dominowało rolnictwo i silne relacje sąsiedzkie. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia na Akademii Rolniczej w Krakowie (dzisiejszym Uniwersytecie Rolniczym), gdzie kształcił się na kierunku ogrodnictwo i uzyskał tytuł magistra inżyniera. Uzupełnieniem jego kształcenia był staż w Stanach Zjednoczonych, podczas którego zapoznał się z nowoczesnymi metodami gospodarowania i zarządzania produkcją rolniczą.
Po studiach rozpoczął karierę zawodową w sektorze rolno-spożywczym oraz administracji. Pełnił m.in. funkcje prezesa i dyrektora Spółdzielni Mleczarskiej w Limanowej oraz pracował jako inspektor w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie. Zdobyte tam umiejętności organizacyjne i administracyjne później wykorzystał w działalności samorządowej.
Na początku lat 80. zaangażował się w ruchy społeczne — w latach 1980–1981 działał w NSZZ „Solidarność” Rolników Indywidualnych. W tym okresie aktywnie wspierał także inicjatywy proekologiczne: w latach 1981–1984 był prezesem koła Polskiego Klubu Ekologicznego w Tymbarku, pierwszej struktury tej organizacji poza Krakowem. Działał na rzecz ochrony środowiska lokalnego, m.in. w sprawach zamknięcia zakładu kruszyw i ochrony zasobów wodnych wykorzystywanych przez zakłady produkujące soki z Tymbarku.
Działalność samorządowa i lokalna
Z czasem coraz aktywniej uczestniczył w życiu lokalnym: w latach 1985–1988 był sołtysem Tymbarku, reprezentując mieszkańców i pomagając w rozwiązywaniu miejscowych problemów. W latach 1994–1997 zasiadał w radzie gminy, co przygotowało go do objęcia funkcji pierwszego po reorganizacji administracyjnej wójta gminy Tymbark.
10 kwietnia 1997 roku Rada Gminy wybrała go na stanowisko wójta gminy Tymbark. Urząd ten pełnił nieprzerwanie do 3 grudnia 2010 roku, prowadząc gminę przez okres transformacji samorządowej i przygotowań do integracji z Unią Europejską.
W czasie jego kadencji gmina przeprowadziła szereg ważnych inwestycji. Pierwszym wyzwaniem była odbudowa sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i dróg po powodzi w 1997 roku. Następnie modernizowano lokalne drogi i infrastrukturę komunalną. Dzięki środkom z programów pomocowych PHARE i SAPARD zrealizowano m.in. budowę przedszkola samorządowego z basenem rehabilitacyjnym oraz przeprowadzono stabilizację osuwiska w Tymbarku.
W okresie jego urzędowania powstały też nowe obiekty użyteczności publicznej: nowoczesny budynek Biblioteki Publicznej, zmodernizowana siedziba Urzędu Gminy przy rynku oraz wyremontowany Dom Kultury, które wzmocniły ofertę kulturalną i administracyjną miejscowości.
Znaczące były także inwestycje w edukację — nadbudowano budynek gimnazjum w Tymbarku i rozbudowano szkoły w Podłopieniu i Zawadce, jednocześnie tworząc zaplecze dla jednostek Ochotniczej Straży Pożarnej działających w tych miejscowościach.
Rozwój infrastruktury sportowej i rekreacyjnej był kolejnym priorytetem: w Tymbarku postawiono nowoczesną halę sportową, zbudowano korty tenisowe oraz kompleksy boisk typu Orlik w Tymbarku i Podłopieniu, co rozszerzyło możliwości spędzania czasu wolnego i działalności sportowej mieszkańców.
Dzięki aktywnej polityce inwestycyjnej i umiejętności pozyskiwania środków zewnętrznych gmina zdobywała wyróżnienia — dwukrotnie znalazła się w rankingu „100 najlepszych gmin w Polsce” i była uznana za jedną z najskuteczniejszych w pozyskiwaniu środków pozabudżetowych. Osobiście Pachowicz zajął czwarte miejsce w plebiscycie „Najlepszy Wójt Małopolski 2001” organizowanym przez lokalne media.
Równolegle do pracy urzędniczej angażował się w życie sportowe: przez wiele lat był prezesem klubu sportowego „Harnaś” w Tymbarku, wspierając rozwój piłki nożnej i młodzieżowych inicjatyw. W latach 2001–2002 współinicjował budowę boiska rezerwowego dla klubu.
Za działalność społeczną i publiczną otrzymał szereg odznaczeń, w tym Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (1999), Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” (2003) oraz Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (2004).
Po zakończeniu urzędowania w 2010 roku wycofał się z pracy samorządowej i skupił na ogrodnictwie, prowadząc ekologiczną szkółkę i wykorzystując zdobytą wiedzę zawodową.
Był żonaty, miał dwie córki i do końca życia pozostał związany z Tymbarkiem i regionem limanowskim. Zmarł 11 marca 2026 roku, pozostawiając po sobie dorobek w postaci rozwoju infrastruktury gminnej, działalności społecznej i sportowej oraz długoletniej służby na rzecz lokalnej wspólnoty.
