19 kwietnia zmarł w wieku 102 lat komandor w st. spocz. Roman Rakowski – wybitny patriota, żołnierz Armii Krajowej i kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari. Był też Honorowym Obywatelem Brzeska. Pozostawia świadectwo życia poświęconego Ojczyźnie i działalności społecznej.
Rakowski urodził się 18 marca 1924 r. w Tymowej, dzieciństwo i młodość spędził w Brzesku, gdzie ukończył szkołę podstawową i gimnazjum. Po wojnie osiedlił się w Gdańsku, z którym związał późniejsze dekady życia, lecz zawsze podkreślał swoją więź z Małą Ojczyzną – mówił, że „oddycha dwoma płucami” — brzeskim i gdańskim. Często spotykał się z młodzieżą, przekazując wspomnienia i doświadczenie.
Już przed wybuchem II wojny światowej był harcerzem; w konspiracji działał w Szarych Szeregach i przyjął pseudonim „Grab” (później też „Długi”). W czasie okupacji brał udział w akcjach pomocowych, ukrywaniu broni i licznych akcjach dywersyjnych przeciwko okupantowi. Wielokrotnie narażał życie, został ranny i aresztowany.
Działalność wojskowa i konspiracyjna
Podczas wojny Rakowski służył w strukturach Związku Walki Zbrojnej / Armii Krajowej, m.in. w Kedywie oraz w specjalnej jednostce 993/W realizującej wyroki sądów podziemnych. Uczestniczył w akcjach odbicia więźniów Gestapo i w likwidacjach kolaborantów. Walczył w akcjach „Burza” we Lwowie – m.in. o Politechnikę i Kortumową Górę – za co otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari. Po aresztowaniu przez Sowietów był więziony przez NKWD. Po wojnie uniknął przymusowej służby w formacjach sowieckich, ukrywał się w klasztorach i włączał się w działalność organizacji niepodległościowych (WiN).
Po wojnie służył krótko w Marynarce Wojennej (Oddział I Sztabu Głównego). W 1948 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Ukończył Wydział Prawa, pracował w zawodzie radcy prawnego, a następnie związał się zawodowo z ruchem spółdzielczym Społem, pełniąc kierownicze funkcje w Sopocie i Gdańsku. W okresie PRL był nadal inwigilowany przez służby bezpieczeństwa, a w 1965 r. przesłuchiwany przez UB.
Po transformacji społeczno‑politycznej aktywnie działał na rzecz upamiętniania żołnierzy AK i pomocy kombatantom. Był współzałożycielem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej na Pomorzu, długoletnim działaczem i prezesem lokalnych struktur Związku Inwalidów Wojennych RP oraz zaangażowanym członkiem środowisk kombatanckich. Inicjował i wspierał wiele przedsięwzięć upamiętniających postacie i wydarzenia związane z AK i Kościołem w Gdańsku.
Za działalność wojenną i społeczną otrzymał wiele odznaczeń wojskowych i państwowych, w tym Srebrny Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyż Walecznych oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a także liczne medale i wyróżnienia lokalne i branżowe.
W obszernej, poruszającej wzmiance po śmierci ojca, syn Wojciech przypomniał nie tylko bohaterskie czyny i zasługi komandora, lecz także jego wiarę, rodzinne role i oddanie wartościom, które przekazywał najbliższym. Podkreślił, że dla rodziny Rakowski był przede wszystkim tatą, dziadkiem i pradziadkiem – człowiekiem głęboko wierzącym i niezłomnym w obronie prawdy historycznej.
Pogrzeb i uroczystości ku czci komandora zaplanowane będą zgodnie z rodzinnymi i oficjalnymi ustaleniami. Cześć Jego pamięci.
Źródło: brzesko.pl